Bewoners van een door aardbevingen geteisterde provincie doen hun verhaal.

Het huis met dierbare herinneringen van Corry moet gesloopt worden

Corry en haar man Fred kochten dit huis. Ze hadden niet gedacht dat ze dat ooit zouden kunnen. Fred is helaas overleden. Nu moet het huis, met herinneringen, gesloopt worden.

Beste Sandra,

Mijn man Fred en ik hadden nooit de illusie dat wij een huis konden kopen, dit was voor ons niet weggelegd. Toen de kans zich voordeed hebben wij deze dan ook met beide handen aangepakt. Wat waren we blij en trots. We hebben er vele mooie jaren mogen beleven. De klap kwam dan ook hard aan toen we te horen kregen dat Fred ongeneselijk ziek was. Tijdens deze periode heb ik Fred beloofd om goed op onze jongens en ons huis te passen.

Na het overlijden van Fred kwam er geld vrij en heb ik gevraagd aan onze zoons Henk en Jacques wat ik het beste kon doen. Henk zei op een gegeven moment: “Je kunt er je hypotheek mee aflossen, maar je kunt het ook gebruiken om je huis veilig te maken. Dit zou papa ook graag gewild hebben.”

Maar toen kwamen de bevingen. En was mijn verbouwde huis ineens niet veilig meer. Na vele scheuren in mijn huis kwam de onmacht. Ik was niet meer baas over mijn eigen huis. Alle besluiten worden voor je genomen. Op dat moment voel je je machteloos. Maar voor mij kwam er ook een schuldgevoel bij. Al het geld waar Fred zo hard voor had gewerkt, om ons goed achter te laten had ik in een bodemloze put gegooid. En ik weet het ik, heb hier geen schuld aan, maar toch voelt het voor mij wel zo.

Mijn huis bestaat dan zoals ze zeggen uit een stapel stenen. Maar het is veel meer dan dat. Er zitten vele herinneringen aan vast. En dat het straks gesloopt gaat worden, doet mij dan ook pijn. Het mooie plekje van ons samen is staks weg. Het is alsof ik weer een stuk van Fred kwijtraak.

Met vriendelijke groet,

Corry Frankruyter

Update augustus 2020:

Mijn verhaal wat ik voor zwartboek twee heb geschreven is nu twee jaar geleden. Ik heb daarin verteld dat ons geliefd plekje gesloopt ging worden. Het werden jaren van vele bijeenkomsten. En sinds juli vorig jaar weten we wie onze aannemer is, en kregen we de planning voor sloop/nieuwbouw. Juli 2020 bewoners cluster 1 verhuizen naar de wisselwoningen. En vanaf  augustus 2020 sloop woningen cluster 1. Maar het slopen werd vervangen door een mededeling, dat er een vertraging was van twee maanden, dit werd later drie maanden en toen bleef het stil. Wat weer veel onrust in de wijk bracht. Een buurtgenoot zei laatst nog: ”Hebben ze bij het NCG en van Wijnen wel door dat er mensen achter de voor en achterdeur wonen?” Vlak voor de bouwvakvakantie kregen we dan eindelijk bericht en kregen we te horen dat NCG het budget goedgekeurd had. Mede door deze reden is het afgelopen jaar weer verloren gegaan. Al deze onzekerheid en beloftes die weer teruggedraaid worden maakt je geestelijk kapot. Het vertrouwen in een goede afloop is bij mij verdwenen. Mijn nieuwe woning begint steeds meer op een nachtmerrie te lijken. Toen ik dit laatst tijdens een telefonisch gesprek met het NCG zei kreeg ik als antwoord: “Je hoeft niet mee te doen, je kunt je ook terugtrekken.”  Na dit gesprek besefte ik dat niet mijn huis maar ik zelf gesloopt ben.

 

Verder Bericht

Vorige Bericht

Wij Zijn Groninger is een initiatief van de SP © 2022

De verzamelde gegevens worden verwerkt in overeenstemming met het privacy-beleid van de SP.

Fotos: SP | Realisatie: Stijn Dekker / SP Webteam

Thema door Anders Norén